آیت الله خوئى، آیت الله تبريزى:  اگر مأموم در بين نماز بخواهد قصد انفراد نمايد در صورتى كه از اوّل نماز چنين قصدى نداشته، اشكال ندارد ولى اگر از اوّل نماز قصد داشته است، مورد اشكال است.

آیت الله سيستانى: اگر مأموم در بين نماز بدون عذر قصد انفراد نمايد، صحّت جماعتش محلّ اشكال است ولى نمازش صحيح است مگر آن كه به وظيفه منفرد عمل نكرده باشد كه بنا بر احتياط واجب بايد نماز را اعاده كند ولى اگر چيزى را كم و يا زياد كرده باشد كه در صورت عذر نماز را باطل نكند اعاده لازم نيست. مثلًا اگر از اوّل نماز قصد انفراد را نداشته و قرائت را نخوانده، ولى در حال ركوع چنين قصدى برايش پيدا شود، در اين صورت مى‌تواند نمازش را به قصد انفراد تمام كند و لازم نيست كه آن را اعاده نمايد و هم چنين اگر يك سجده را براى متابعت زياد كرده باشد.

آیت الله زنجانى: احتياط مستحب آن است كه در بين نماز جماعت تا ناچار نشود نيت فرادىٰ نكند، ولى اگر نيت فرادىٰ كرد، اشكالى ندارد، بلكه اگر از ابتداى نماز هم قصد داشته باشد كه در بين نماز نيت فرادىٰ كند، نماز جماعتش اشكالى ندارد.

آیت الله مكارم: بدون عذر نمى‌توان از جماعت جدا شد و نيّت فرادىٰ كرد، خواه از اوّل تصميم بر اين كار داشته باشد يا در اثناء نماز.

آیت الله بهجت:  انسان در بين نماز جماعتى كه خواندن آن به جماعت، واجب نيست، بنا بر اظهر مى‌تواند نيّت فرادىٰ كند، اگر چه از اوّل نماز، قصد فرادىٰ داشته باشد. مثلًا نيّت كند كه دو نماز خود را با يك نماز امام بخواند، يعنى قصد كند كه بين نماز، فرادىٰ كند و زودتر تمام كند و دوباره نماز دوّم را به او اقتدا كند. ولى ممكن است از جهت اخلال به نظم جماعت و اشتباه انداختن مأمومين ممنوع باشد.

منبع : توضیح المسائل مراجع: مسأله 1423