اول: در بين نماز، سهواً حرف بزند.

دوم: يك سجده را فراموش كند.

سوم: در نماز چهار ركعتى بعد از سجده دوّم شك كند كه چهار ركعت خوانده يا پنج ركعت.

اما دو موردي كه احتياط واجب آن است بعد از سلام نماز فورا سجده سهو بنمايد:

اول :در جايى كه نبايد ،نماز را سلام دهد، مثلًا در ركعت اول سهواً سلام بدهد.

دوم: تشهد را فراموش كند.(1)

در غير اين پنج مورد اگر انسان چيزي را سهوا در نماز فراموش كند ،سجده سهو واجب نمي باشد.

2- دستور سجده سهو چنين است: كسي كه سجده سهو براو واجب است، بعد از سلام نماز فوراً نيت سجده سهو كند و به سجده برود. پيشاني را به چيزي كه سجده بر آن صحيح است(مثلا مهر) بگذارد و بگويد:

« بسم الله و بالله و صلّي الله علي محمد و آله و یا بگوید : بسم الله و بالله اللّهمّ صلّ علي محمّد و آل محمد» ولي بهتر است بگويد: بسم الله و بالله السّلام عليك ايّها النّبيّ و رحمة الله و بركاته. بعد بايد بنشيند و دوباره به سجده رود و يكي از همین ذکرها را بگويد . بعد از سجده بنشيند و تشهد بخواند و سلام دهد.(2)

اگر كسي مسأله را نمي دانسته و يا فراموش كند كه سجده سهو براو واجب است و بعد از سلام كاري كه نماز را باطل مي كند انجام دهد، مثلا حرف بزند و بعد بفهمد كه سجده سهو بر او و اجب است يا متوجه شودكه سجده سهو را فراموش كرده، فورا بايد سجده سهو را به جا آورد و نمازش صحيح است.(3)

پي نوشت ها:

1. امام خميني، توضيح المسائل، مسأله1236.

2. همان، مسأله1250.

3. امام خميني، تحرير الوسيله، ج1، كتاب الصلاة ، احكام الخلل، القول في سجود السهو، مسأله 4.