ربیبه

فرزند دختر ی را که زوجه از ازدواج قبلی داشته که بعد از ازدواج مجدد نسبت به همسرش محرم هست، ربیبه می گویند.

معنای لغوی ربیبه

رَبیبه به دختر همسر از شوهر دیگر اطلاق می شود.

معنای اصطلاحی ربیبه در فقه

ربیبه به دختر زوجه از شوهر دیگر اطلاق مى‏شود؛ اعم از دختر نسبى یا رضاعى ؛ بدون واسطه یا با واسطه، مانند دختر دختر یا دختر پسر زن؛ قبل از ازدواج زن با شوهر فعلى، به دنیا آمده باشد یا بعد از آن. [۱] [۲] [۳]

حرمت ازدواج با ربیبه

از زنهایى که ازدواج با آنها حرام مى ‏باشد ربیبه است، به شرط آنکه مرد با مادرش از قُبُل یا دُبُر نزدیکى کرده باشد؛ خواه به عقد ازدواج دائم یا موقّت، در زن آزاد و کنیز ، یا به ملک و یا به تحلیل در کنیز و خواه ولادت دختر قبل از ازدواج باشد یا پس از آن. [۴]

جواز ازدواج با ربیبه

اگر آمیزش صورت نگرفته باشد، تا زمانى که مرد، مادر را به عنوان همسر خوددارد، نمى ‏تواند با دختر او ازدواج کند؛ امّا اگر طلاق دهد یا زن فوت کند، مى‏تواند با دختر او ازدواج نماید. [۵]

پانویس

۱.   تذکرة الفقهاء (ط.القدیمیه)ج۲ ، ص۶۳۰.

۲.   جواهر الکلام ج۲۹، ص۳۴۹.  

۳.   مستمسک العروةج۱۴، ص۱۸۷-۱۸۸.  

۴.   جواهر الکلام ج۲۹،ص۳۴۹.  

۵.   جواهر الکلام ج۲۹،ص۳۵۰.  

منبع

جمعی از پژوهشگران زیر نظر سید محمود شاهرودی،فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت، ج۴، ص۵۸-۵۹